Voor zij die het nog niet wisten. Ik had een relatie. Inderdaad: HAD.Gisteren heb ik te horen gekregen dat het wederom onmogelijk is om met mij een relatie op te bouwen.
4 maand heeft het geduurd. 4 maand heb ik mezelf in een waas kunnen houden dat er ook een zonnestraaltje is voor mij.
Maar na zonneschijn komt regen! Ja, ik weet het ook wel dat het spreekwoord andersom gaat. Maar de hoeveelheid regen die ik de laatste jaren al heb moeten slikken.
Ik heb het gevoel dat de laatste jaren een orkaan waren, veel wind en regen. En dat de laatste 4 maand gewoon het oog van de orkaan was.
Een rustig moment waarop een mens terug een beetje hoop heeft.
Maar ongenadig slaagt de orkaan terug toe.
Ik weet dat ik er in feite niet alleen voor sta. Anneke stond er als een rots uit de branding, en m’n zussen waren ook direct van de partij.
Alle hens aan dek is precies een standaard uitdrukking geworden.
Ik weet dat mijn vrienden in Antwerpen er niet om geven dat ik er zou zijn, met miserie of niet. Ik weet dat ze klaar zullen staan met raad en daad.
Ik weet dat ik steeds bij hen terecht kan.
Maar ik kan het niet meer.
Ik ben doorweekt door de regen,
en net als ik terug droog was,
krijg ik terug zo een stortbui over me.
Wie of wat er boven aan de touwtjes trekt,
wil het niet, en ik zal mij erbij moeten neerleggen…
Het geluk is niet aan mij besteed.
Ergens doe ik iets mis, of is er blijkbaar iets mis. Iets wat niemand kan of wil beschrijven.
Life’s a bitch…
Ik gooi mijn zonnebril weg. En hoop dat de orkaan snel over gaat.
Ik ben de laatste jaren enkel een hoop last geweest,
Ik heb er de kracht niet meer voor om het terug te moeten doormaken
Ik doe mijn staties aan mijn kruisweg.
Life’s a bitch
en neeeen, ik ga mezelf niet van kant maken
daar heb ik het lef niet voor
Ook al zou je “het lef” hebben!
Zelfmoord is nooit “de oplossing” maar een (onomkeerbare) vlucht uit de realiteit.
Ik hoop dan ook dan je een andere manier zult vinden om uit je orkaan te geraken.
Wandel eens naar het oog van de orkaan waar alles stil, rustig en vredig is en misschien kom je daar jezelf tegen.
Ondertussen mocht je nog niet gaan kijken zijn raad ik je de film “500 Days of Summer” aan.
Warme knuffel x x x
ik heb net het oog van de orkaan gehad.
k wou dat ik een zonnestraal voor jou kon zijn
last? vraag eens aan ons ma wie van haar kinderen “last” is? by the way, moest gij last zijn zou ik u niet steunen, en zou ik die banannedoos, en die eendjes wel zelf gehouden hebben! en dan zal ik nog eens iets zeggen he, diene mechelse koekoek weet niet welk geluk hij zichzelf ontzegd heeft!! XXX
groot gelijk zusje
gr, grote zus
Dan zit je in het tweede deel van de orkaan
maar nadien komen de happy days zeker terug
om daarna weer te verdwijnen zeker
seg, niet zeveren he, we bedoelen het allemaal goed, putje in, pep je op!
Hey Jan,
Het feit dat je vier maanden zo gelukkig was, bewijst toch dat het kan! Of het nu 4 maanden, 4 jaar of 40 jaar zijn: er komt steeds een einde aan, en er zijn steeds hoogtes en laagtes, orkanen en stormen die weer gaan liggen, om dan als een tsunami alles wat werd opgebouwd te vernielen, om dan weer helemaal opnieuw te beginnen. Uiteraard heb je nu pijn, maar probeer het van de positieve kant te zien: je hebt enkele mooie maanden gehad, en ik ben er zeker van dat je er (weer) als een sterker persoon zal uit komen. Tijd voor andere dingen nu: eindelijk weer kunnen uitgaan en feesten zonder verantwoording af te moeten leggen, misschien ook weer meer tijd voor je vrienden die om je geven, tijd om nog eens naar Zoersel te komen, een kans ook om (een) nieuw(e) perso(o)n(en) te leren kennen? Je bent hier altijd welkom, met of zonder vriend, om te lachen of om te huilen. Kop op, het leven is te mooi en te kort om bij de pakken te blijven zitten!
Liefs, Wim en Steven xxx
groot gelijk….
gr van de grote zus
ik vind het enorm jammer voor je, het leek nu net zo goed te gaan.
hij weet niet wat voor een prachtkerel hij laat staan…..
veel sterkte alvast, je komt er wel bovenop.
en denk eraan ik ben er altijd voor jou
dikke knuffel cindy
Denk hier nog eens over na:
“Ik zit net lekker rustig wat te tokkelen op mijn pc, terwijl ik op de achtergrond de ‘hit’ van het moment hoor: ‘Slaap Lekker‘ je hoort Eva De Roovere zingen Fantastig toch. En ik bedenk me plots: in mijn leven loopt precies alles eindelijk op rolletjes. De woorden kunnen niet beter uitgekozen zijn: Fantastig toch!”
Dit waren jouw woorden een tijdje terug. Er straalde zo een enorme kalmte vanuit.
Zoek dit terug, maar zonder iemand nodig te hebben. De mensen die u kennen weten wat ze aan u hebben, en dat er soms iemand niet ziet hoe fantastig gij wel zijt, is een groot verlies in hun leven. De pijn blijft nog wel een tijdje, maar er gaan anderen passeren in uw leven, en soms klikt het en soms klikt het maar voor even. Maar morgen komt ge wel weer iemand tegen om u in te verdrinken.
Ik hoop dat ge u goed leert voelen op uw eentje en dan later zult ge zien dat, ook al hebt ge niemand NODIG, er toch iemand voor u is.
Daar ben ik zeker van.
ah jantje… het leven is vallen en opstaan… leerprocessen alom… het geluk duurt niet eeuwig maar ze komt in schokjes door ons leven… gaat je prins langskomen … ? who cares… zolang je maar blijft geloven dat je na het vallen terug zal opstaan en schitteren als nooit ervoren
kiss
[...] Opmerkingen (RSS) « Na zonneschijn komt regen. [...]