10 jaar later…

Ik kan me nog de overgang naar het magische jaar 2000 herinneren alsof het de dag van gisteren was. 10 jaar terug stond de wereld stil bij te komen rampen zoals de millennium crash die alle pc’s zouden ondergaan.
Nu tien jaar later, ziet de wereld er anders uit.!

Een terugblik, en een voornemen…

10 jaar geleden spendeerde ik mijn vrije tijd vooral met rondhangen op straat, zorgen dat mijn hersenen ondergedompeld waren met geestrijk vocht, en mijn eigen ding doen. Zoals ik het zag, zo zou het zijn.

Ja, ik beschrijf nu zowat de typische dagindeling van de gemiddelde puber. En ik durf tegenwoordig zonder schroom toegeven dat ik een ellendeling was, een echt voorbeeld voor de prepuberale snotneuzen van vandaag dus.

Maar zoals iedereen ben ik in het afgelopen decennium gegroeid. Gegroeid in mijn lichaam, in mijn persoonlijkheid en in mijn zijn.

Als ik alles zo eens bekijk, had ik tien jaar gelden nooit gedacht dat ik hier zo staan. Tien jaar geleden maakte ik mezelf nog wijs dat ik hetero kon zijn. En kijk waar ik nu sta! Na enkele jaren van de ene depressie naar de andere. Durf ik tegen Jan en alle man zeggen dat homo ben. Out en Proud like the queer knight!

Na een heen en weer gereis tussen de werkloosheidsuitkering en thuis. Had ik na enkele maanden een onverwachts op gesprek bij het OCMW van Antwerpen. En ik werd meteen aangenomen. Ik mocht beginnen in het gitschotelhof. Ik kwam er terecht op een afdeling met zonder twijfel het meest geweldige team qua verzorging dat ik ooit al heb meegemaakt. Ik vind Sara nog steeds een trut dat ze geen ouderschapsverlof heeft genomen. Maar ik begrijp haar heel goed, zo’n team zou ik ook missen. Beter nog, ik mis ze…
Eind september moest ik Sara haar plaats terug geven. Maar op mirakeuleuze wijze kon ik naar een andere plaats gaan werken binnen het zorgbedrijf. En tot op heden werk ik nu in het dienstencentrum Liberty. De Collega’s zijn ook hier super! Al mis ik Bonnie trol en co toch wel.

Onlangs zijn alle plooien in mijn leven, op de een of andere wonderbaarlijke manier, glad gestreken; of toch zo veel mogelijk.
1 ding is zeker, ik heb me in m’n hele leven nog niet zo goed in m’n vel gevoeld. Ten tijde van Andy (ja, ik spreek zijn naam zelfs terug uit) voelde ik me goed. Maar het gevoel dat ik destijds had, is niks vergeleken met het gevoel dat Steven me geeft.
Jaja, negeer gerust wat er in m’n vorige post geschreven staat. Na een kleine crisis is alles terug picco bello in orde gekomen. Ergens is die onderbreking misschien wel juist goed geweest voor ons. We hebben elkaar terug rustig gevonden. En gemerkt dat we allebei water bij de wijn moeten doen. Waar de homo top 100 in combinatie met Kevin Dok al niet goed voor zijn. (^^,)

Ik merk van mezelf dat ik nog maar weinig thuis ben. Ik voel me dan ook minder en minder thuis in Sint-Niklaas. Ik woon er wel, maar dat is eerder een noodzaak. Ik zou zowat overal kunnen wonen. Vooral het feit dat ik zo enorm groot woon stoort me. Het idee om terug een huisgenoot te zoeken bruist zo terug op, evenals het idee om te verhuizen. Maar wanneer ik dan de prijzen bekijk van een kleinere studio of appartement. Dan merk ik dat ik er makkelijk evenveel aan moet uitgeven dan hetgeen ik nu betaal. Ergo de optie nieuwe huisgenoot lijkt me aantrekkelijker.

Het nieuwe jaar begint echter wel in mineur. Begin december kregen we te horen dat m’n vader een tumor van 6 cm heeft. Ondertussen is hij begonnen aan een zware Chemo kuur. Maar de kans dat hij zou genezen is extreem miniem. De dromen die me dat al bezorgd hebben zijn niet van de poes, maar dat is niet meer dan normaal denk ik. Ik heb altijd beseft dat ik m’n ouders eerder zou verliezen dan de meeste van m’n kameraden. Maar ik had nooit verwacht dat het op deze leeftijd zou kunnen zijn. Ok, het is nog niet zover, maar ik bereid me voor op het ergste. Ook al heb ik vroeger niet echt een intieme band gehad met hem, toch pakt het me sterk. Het idee dat ik m’n vader ga verliezen laat me niet los. De eerste dagen had ik iets van onmogelijkheid. Doch ik kon niet huilen, ik wou huilen, ik was treurig, maar de tranen kwamen niet. Het heeft me echter wel geholpen om door te zetten in het stoppen met roken.

Jaja, sinds 20 oktober ben ik gestopt met roken! Na 15 jaar heb ik besloten om ermee te stoppen. Het feit dat Steven zelf ook stopt heeft me overhaald om ook deze beslissing te nemen, het nieuws van m’n vader zorgt ervoor dat ik volhoud!

Het leven is kort, en een mens vergeet allerhande dingen te doen die hij zou willen doen. Het is een algemeen geweten feit dat ik 9/10 geen erfgenamen zal hebben, dus zie ik niet in voor wie ik me moet inhouden. Ik zal de wereld rondtrekken wanneer ik kan! Steven en ik zullen samen de dingen doen die we willen doen. De toppen van de Himalaya zijn het hoogste dat we zullen gaan. (al is dat nog niet zeker met al die kou daar)

Ik ga zoals alle jaren geen speciale voornemens doen. Een mens zegt dan wel dingen waarvoor hij wel de goede bedoelingen heeft, maar de wilskracht ontbreekt er steeds bij. Waarom wachten op een dag als Nieuwjaar om te laten weten dat je iemand graag ziet? Of om te beseffen dat je eigenlijk wat gezonder moet gaan leven?

Mijn goede voornemen is dan ook dat ik van m’n leven zal genieten! Iets wat me zeker zal lukken, als alles blijft gaan zoals het nu gaat.

Ik wens jullie allemaal een kerstfeest zo bijzonder,
en een stralend 2010,
met elke dag een nieuw wonder!