Op dit ogenblik zijn er 6.872.195.424 mensen op de aardbol.
Sommige daarvan zijn doodsbang, anderen zijn op weg naar huis.
De ene verteld leugens om de dag te overleven terwijl de volgende gewoon een leven liegt.
Er zijn slechte mensen, die vechten tegen het goede in de wereld.
En er zijn goede mensen die problemen hebben met al het kwaad.
6 miljard mensen op onze planeet,
en soms heb je er maar 1 nodig.
Wel erg eigenlijk. Ik besef van mezelf dat ik me hier zwaar belachelijk aan het maken ben.
Ik begin het een beetje beu te worden van steeds maar thuis te zitten. Ok, de kat in huis halen geeft een (vals) gevoel van niet alleen te zijn. Maar toch… Ik mis m’n sociale leven wel wat.
Twee jaar geleden zou ik op een zaterdagavond steevast met vrienden in de stad rondhangen. samen de hele nacht op stap. met tegen de ochtend zowat alle nuchtere zin uit het lijf. Zodat we rond de middag als halve zombies aan tafel konden gaan zitten in de zaak die we ‘s nachts hadden uitgekozen om te gaan brunchen.
Het feit dat sommigen onder ons dan in feitte nog steeds wakker waren, maakte dat er steeds een mooie mengeling was van bezopen mensen, nuchtere mensen en mensen met een enorme kater die gezamelijk herinneringen ophaalden aan wat er de afgelopen 24 uur was gebeurd. (nuja eerder de laatste twaalf uur)
Voor het eerst sinds ik An leerde kennen voelde ik me zonder twijfel aanvaard door een groep mensen die ik nog niet zo heel lang kende. Ik heb dankzij die groep de gay scene leren kennen langs zowat elke invalshoek… Een kennis die me ondertussen al heel nuttig is gebleken.
Laat ik nu de laatste tijd dit allemaal nog wel willen.
Ik sta ‘s morgens op, ga werken, ga naar huis, eet, drink, en ga slapen. Een scenario dat zich 5 dagen per week herhaald. De twee andere dagen zijn de laatste maanden in feitte hetzelfde. in de weekends kom ik amper de deur nog uit.
Niet dat ik dit niet meer wil. Integendeel. Op momenten zoals vandaag mis ik mijn vrienden enorm. Ik kan mezelf er gewoon niet toe brengen om terug een hele nacht op pad te gaan. Ik wil gewoon niet terug mensen leren kennen.
want als ik meer ga voelen dan vriendschap, blijf ik uiteindelijk toch alleen achter.
Na ‘Het Kwade’ had ik dat gevoel. 1 iemand heeft dat gevoel kunnen doorbreken in een minimum aan tijd. Ik moet daar heel even m’n ‘muur’ laten vallen hebben. Ik heb me een paar maand de meest gelukkige persoon op aarde gevoeld. En toen kwam er een eind aan.
En stond ik weer alleen!
Mensen zullen nu misschien raar opkijken als ik dit schrijf, zeggen dat ik het er ‘toch niet zo moeilijk mee lijk te hebben’.
Maar een mentaal masker kan op de weinige sociale contacten veel helpen om een beeld te scheppen.
Beeld je een ogenblik in de toekomst in.
Dat ene moment is het belangrijkste moment in je hele leven.
Je kan dat moment met slechts 1 persoon delen.
Wie wil je dat er naast je staat?
De mensen die ik in m’n leven wil hebben, zijn er…
De meeste in de ideale rol die ik ze kan geven
en een enkeling die zelf kiest een minder belangrijke rol te spelen dan hij aankan.
Mensen komen, en blijven wel even.
Maar uiteindelijk zullen ze ook vertrekken.
de ene met pijn, de andere met opluchting.
Dus waarom in godsnaam zou ik nog nieuwe mensen in m’n leven laten komen?
Ze gaan toch steeds weer weg!
People always leave!
Grtzzz
PeNaNa
He Jan,
Ik heb je blog gelezen en heb ook op een bepaald moment in dezelfde situatie gezeten…dit is een periode in je leven maar is van voorbij gaande aard…je moet jezelf niet dwingen om nieuwe mensen te leren kennen…misschien zijn er wel mensen die je kent..waar je nog niet alles van weet…en die het wel goed met je menen….je moet dit ook willen zien….maar deels zit het leven wel zo in mekaar…mensen zijn er niet om constant naast je te staan….wel om dingen mee te delen…zowel positieve…en dan komen ze van overal…maar ook negatieve ervaringen…en dan zie je der maar weinig….en als je die genen kiest op het moment dat het niet zo goed gaat…die dan rond jou zijn…daar ga je verder mee komen als die vluchtige contakten….. dikke knuffel
Yvan.