Drie weken geleden heb ik mijn 28ste verjaardag gevierd. 28!!!! Ik sta gewoonweg aan de vooravond van eerste midlife crisis!
En ook al had ik mezelf voorgenomen om het niet te doen, de afgelopen dagen heb ik meer en meer zitten nadenken.
Wat heb ik al gehad in die 28 jaar? Wat heb ik bereikt? Waar sta ik nu? Hoe gaat het me verder vergaan?
I follow the sign so clearly and still I fall in
The quicksand’s pulling me down
I follow the sign so clearly and still they catch me
The quicksand’s pulling me down
Kort samengevat heb ik een klote kindertijd gehad: gepest, in elkaar geslagen, etc
de pubertijd was niet veel beter… Toch, als ik erop terug kijk, is m’n leven daar ergens gekeerd. Het vervelende leven werd een afwisseling van verdriet, pijn, vrolijk, angst…
En jammer genoeg is dat blijkbaar nog steeds niet over.
Ik heb in alle teksten die ik ooit al heb neergeschreven veel verschillende gedachten over leven en liefde aangehaald.
En al die verschillende ‘manieren’ van leven ook wel zelf uitgetest. (really, if you don’t know, y’a really don’t wanna know)
De dag van vandaag woon ik alleen in een appartement dat in feitte voor mijzelf vééééééééél te groot is, maar waar ik in feitte gewoon niet weg kan/wil. Ik heb een voltijdse ‘onderbetaalde’ baan met het merendeel van collega’s die leuk zijn in de omgang. En 1 Collega die me soms spijt laat hebben dat ik de nacht heb overleefd, gewoon door haar manier van doen.
En: ik heb een massa mensen die ik tot m’n vrienden mag rekenen.
Langs alle kanten merk ik dat ik niet de slechtste ben, ook al heb ik een vrij ‘speciaal’ karakter naar het schijnt.
Ik heb liefde gekend in alle vormen en maten…
liefde van grootouders, die hun kleinkind verwennen.
liefde van grote zussen, die hun kleine broer beschermen, (uiteraard met de nodige broerder-zuster ruzies)
liefde van ouders, die desondanks alles hun zoon gewoon veilig en wel willen zien opgroeien,
liefde van dieren, die gewoon dankbaar zijn,
liefde van vrienden, gewoon omdat je jezelf bent.
They talk around
I hear them whisper
It’s the funniest thing really
They think you’re gone forever
I know the truth
It’s just getting hard to believe it
Soms vraag ik me af hoeveel verschillende vormen van liefde er bestaan.
Dat is uiteraard wel een complete tegenoverstelling dan enkele jaren geleden, toen ik de stelling van Brian uit QAF had overgenomen: ” I don’t believe in love. I believe in fucking. It’s honest, it’s efficient. You get in and out with the maximum of pleasure, and minimum of bullshit. Love is something that straight people tell themselves they’re in, so they can get laid. And they end up hurting each other, because it was all based on lies to begin with.”
Tegenwoordig geef ik hem wel nog deels gelijk! ik ben tegewoordig zeker van dat ik wel degelijk liefde heb gekend, zelfs nog steeds ken met Steven. Maar de stelling heeft wel zijn gelijk gekregen: ik ben er gekwetst uit gekomen.
M’n ‘liefde’ of eerder gezegd grote fout voordien heeft me ook pijn gedaan. Maar op een heel andere manier. Gewoon door het bedrog dat daarmee gepaard is gegaan. En de verschillende verrassingen die nadien nog volgden maakten het er nu niet bepaald makkelijker op.
Bij Steven is de pijn anders…
I’m not the same
I can’t sleep nights and now I’m calling your name when I do
And yet without you they say I get on better
Ik heb dingen gedaan in het verleden waar ik verre van trots van ben. Dingen die voor eeuwig in mijn gedachten staan. Ik draag ze met me mee, en ze hebben me stuk voor stuk in een bepaalde richting doen slagen.
Enkele van die beslissingen had ik achteraf mss beter niet genomen, maar ik heb er toen toch maar m’n plezier mee gehad! Ergo: no regrets there!!!!
Voor Steven heb ik mezelf een beetje laten gaan. Nuja een beetje… ik ben toen eigenlijk ferm over de schreef gegaan. Life was all about sex, drugs and rock’n roll like they say. En dat is een beetje te ver beginnen gaan op den duur.
Heb ik er spijt van? Neen! Ik weet wat het is, en ik heb me verdraait goed geamuseerd!
Maar het is niet hetgene ik nodig heb…
Ik denk dat ik dat zwaar ben beginnen beseffen tijdens de relatie. Ik voelde me goed, gelukkig, en veilig.
Ok, een uitspatting zo af en toe, dat moet wel eens kunnen… maar moet meer uitzondering dan regel zijn…
Ik heb me in het begin even laten gaan terug, maar ben al snel op mijn schreden terug gekomen.
het gevolg hiervan zal voor de meesten wel al duidelijk geweest zijn: De afgelopen maanden heb ik quasie in ‘eenzame opsluiting’ geleefd. Bewust dan nog! (wie had ooit gedacht dat het me zou lukken) en op enkele uitzonderingen na heb ik steeds thuis gezeten in de weekends! Ok, ik ben eens naar Amsterdam getrokken, en dat viel me daar ferm tegen.
De keren dat ik buiten kwam waren vrij zeldzaam, maar ik heb er eerlijk gezecht veel meer aan gehad.
gewoon met/bij vrienden iets gaan eten, eens iets gaan drinken na het werk…
Ongeveer een uur geleden heb ik m’n status op facebook aangepast: Jan denkt dat hij zijn leven in de gay scene mss mr compleet achter zich moet laten…
En WTF! zowaar een stormvloed aan reacties! op smoelenboek zelf, via mail, sms… het enige dat nog ontbreekt is volk dat ongerust op mijn voordeur staat te rammen…
Is wel fijn om te ervaren btw…
Echt verduidelijken is niet echt meer nodig denk ik: ik ga het milieu mijden. Club violet, La demance, menig gay bar… ik zeg het allemaal gedag. Geen vaarwel, maar gedag.
Ik kan niet zeggen dat ik er niks goed aan overhoud. Als ik niet naar Red was gegaan, dan had ik nooit de beste bende gay friendz die een mens zich maar kan voorstellen leren kennen! Love my antwerp gay friendz!
Maar het milieu is niet nodig om die vriendschap in stand te houden. Vandaag nog bewezen, gewoon een bericht op FB en een massa reactie!
Ik zeg niet dat ik nooit meer in het milieu te zien zal zijn. na het werk een pint in den oink zal nog steeds gebeuren! Een verjaardag in Red & Blue zal ik wss ook wel nog eens langskomen…
Maar verder…
de gay scene zal voor mij niet meer bestaan.
ik kom enkel nog maar in mijn vriendenmilieu… is me veel aangenamer!
De laatste tijd weet ik beter en beter wie in dat milieu thuis hoort.
En al reken ik er niet iedereen toe die ik eigenlijk wel zou willen…
Ik zal me moeten tevreden stellen met wat ik heb.
Ik heb in mijn 28 jaar afgezien
Ik heb in mijn 28 jaar gehuild
Ik heb in mijn 28 jaar gelachen
Ik heb in mijn 28 jaar lief gehad
Ik heb in mijn 28 jaar gehaat
nu heb ik nog steeds lief
en haat ik nog steeds…
ik heb m’n vrienden lief, maar ben nog steeds verliefd!
ik weet goed dat de kansen daartoe vrij nihil zijn.
Maar m’n angst van alleen achter te blijven is ongegrond,
Ik ben niet alleen!
Ik heb mijn milieu!
Love you guys!
Grtzzz
PeNaNa™
