The PeNaNa Story: De Publiciteitsjaren!
De Publiciteitsjaren!
Na zes jaar onder het waakzame oog van de duivel kon ik dus eindelijk de lagere school die ik zonder enig probleem ‘mijn hel’ durfde te noemen. Maar dan kwam het grote vraagstuk van welke school ging ik heen gaan, en wat ging ik studeren?
Nu, veel had ik daar niet over te zeggen. Mijn ouders besloten dat ik naar de Rijksmiddenschool in Sint-Niklaas zou gaan, en aangezien het PMS had gezegd dat ik dat zou aankunnen als ik m’n best deed, ging ik dus moderne volgen.
De school hadden ze gekozen omdat m’n jongste zus daar 12 jaar voordien ook had gezeten, en zij had er een geweldige tijd beleefd of zo. Dus dit zou ook wel voor mij gelden. Niks is minder waar uiteraard! Blijkbaar verschillen m’n zus en ik veel, want ik haatte die school dus!
Het enige positieve dat in die periode gebeurde was dat ik wonderwaar voor de tweede keer gezegend werd om nonkel te worden. Met andere woorden m’n zus beviel van een tweede dochter: Amelien.
Gedurende de jaren dat ik op deze school zat werd m’n leven wederom tot een hel geschapen dankzij m’n leuke ‘vrienden’ die me blijkbaar waren gevolgd vanuit het lager naar deze school. Maar aangezien m’n ouders dachten dat ik tevreden was op deze school, bleef ik dus maar present. In het tweede jaar ben ik dan echter een Assertiviteitscursus gaan volgen in ‘De Kaai’; Hier leerde ik een aantal technieken om te kalmereb bij stress, en lichaamshoudingen die helpen om betere contacten te maken.
Echter was ik ervan overtuigd, dat ik niet enkel met deze cursus te volgen verder zou gaan, ik was er zeker van dat ik ook een andere omgeving nodig zou hebben. En dat was dus het probleem. Tot m’n ouders zeiden dat ik van school moest veranderen indien ik in het tweede jaar niet zou slagen. Dit dilema zorgde ervoor dat ik voor de rest van het jaar geen klop meer deed, en enkele keren zelfs expres foute antwoorden invulde op toetsen en examens. Met het wel reeds gekende gevolg: Ik was gebuisd, moest m’n jaar overdoen, en m’n ouders lieten me veranderen van school.
In samenspraak met m’n ouders en zussen werd er besloten dat ik nu naar de Broedersschool in Stekene zou gaan. Hier begon mijn leven (eindelijk) een hele andere wending te maken, en ik merkte voor het eerst in m’n leven dat naar school gaan geen vreselijk iets was. Ik had er soms weliswaar plezier in.
De beste herinnering die ik aan deze school had was de betoging tegen het spaghetti arrest. Gedurende de eerste twee lesuren werd er in menige klas druk geschreven en getekend aan slogans en iets wat een spandoek moest voorstellen (niet echt handig aangezien de leerkrachten dit niet mochten weten) na de pauze, toen de bel ging weigerden we met de hele school in onze rijen te gaan staan. Toen er werd gefloten (jaja gefloten) kwamen alle afdeling samen op 1 van de speelplaatsen en ging het hek van de dam. De leerkrachten en directie hadden door dat we ervandoor wilden en hebben direct alle uitgangen afgesloten. Of toch die waar een hek was. Er was 1 uitgang zonder hek, en daar gingen ze meteen voorstaan om ons tegen te houden. 10 leerkrachten op een rij, en dan een hele school van woedende opgewonden pubers… resultaat: de leerkrachten zijn letterlijk op de grond gelopen, en we trokken de straat op.
De Politie werd ingeschakeld, en probeerden ons tegen te houden. Misschien herinner je het wel, maar pubers kunnen echte rotzakken zijn, en om de een of andere reden trokken we massaal naar de drukste baan in de buurt. Smeerlapjes als we waren hebben we die baan dan maar geblokkeerd. Een hele school die een zitstaking hield op een van de drukste kruispunten van de gemeente.
Het was een ogenblik in m’n leven waarin ik echt een gevoel van samenhorigheid had. Een gevoel dat ik nog nooit eerder gevoeld had.
Voor het eerst in m’n leven voelde ik me goed, en ging ik eigenlijk graag naar school. Echter mooie liedjes duren niet lang. Aan het einde van het jaar kreeg ik te horen dat ik een B attest had, en ofwel het jaar nog eens moest overdoen, en anders moest zakken naar een andere richting. Na kort beraad heb ik dan zelf kunnen beslissen dat ik Sociaal technische wetenschappen zou gaan volgen, en dit terug in Sint-Niklaas, maar dan aan het ‘Technisch Instituut Sint-Carolus‘
Ik kreeg de schrik van m’n leven toen ik de eerste schooldag dat jaar merkte dat ik in de klas zat met een van de grootste pestkoppen uit m’n lagere school, een angst die ik maar niet kwijt geraakte. Een angst die duidelijk terecht was, aangezien hij er wel vrij direct terug aan begon. Godzij dank voor die assertiviteitscursus, ik had er last van maar niet zoals de jaren daarvoor.
Uiteraard was ik nog steeds geen blokbeest geworden, en in het vierde kwam ik in het BSO terecht. De klas 4PZb werd mijn nieuwe omgeving. na een maand volgde mijn klasgenoot van het jaar voordien, en kende ik reeds 1 iemand uit deze klas. De Maarten! Hij had zijn momenten waarbij ik hem zou kunnen afmaken, maar heeft toch steeds bewezen dat hij wel een goede vriend is.
Dankzij de tips die ik mee had genomen vanuit de assertiviteitscursus lukte het me om hier een ietwat deftige vriendengroep op te bouwen. Op school en daarbuiten! Ik had een groep leren kennen van mijn leeftijd in het naburige dorp. En dus zat ik zowat elk vrij moment daar.
Toen ik 16 werd kreeg ik van de mutualiteit een uitnodiging om mee te werken aan hun babysitdienst. En aangezien ik steeds graag met kinderen omging, ben ik dat dan ook maar gaan doen… en hoe! Op 1 jaar tijd was ik erin geslaagd om zo een kleine 354 babysit prestaties te doen… ik deed er soms 3 per dag vandaar…
Kort nadien leerde ik Melissa kennen. Melissa zat een jaar lager en bij een vriendin van me in de klas. Die vriendin zag in ons wel een mooi koppel, en heeft ons gekoppeld. 2 jaar waren we samen. Tot op een gegeven moment, ze me plots liet weten dat het gedaan was. Pas na een tijd kreeg ik van haar te horen dat ze het gedaan had gemaakt omdat op school de roddel rondging dat ik een homo zou zijn.
Mijn wereld storte toen echt in. Dit kon niet, dit konden ze niet zeggen, ik had mezelf destijds gezworen dat ik dat nooit zou zijn.
Na een tijd vertelde ik thuis dat het gedaan was tussen ons. En verder niks.
Na een hele tijd voelde ik me toch maar raar in m’n vel… Ik merkte van mezelf op dat ik meer met jongens optrok dan met meisjes.
Niet dat ik geen vriendinnen had, integendeel, ik had op den duur meer vriendinnen dan vrienden. Maar naar de jongens toe had ik een beter gevoel. Maar nee, ik kon niet homo zijn!
Kort nadien kreeg ik de vraag of ik geen animator wou worden op de speelpleinwerking en de kindervakanties van de mutualiteit. Ik had niet veel zin om dit alleen te doen, dus sleurde ik Anneke mee naar de basiscursus van factor 10.
Eigenlijk raar, maar nu nog bekijk ik die cursus als een nieuwe start in mijn leven.
Reeds vanaf de eerste momenten was het al plezier. In feitte zelfs reeds van bij het inpakken. We gingen van zaterdag tot donderdag naar nieuwpoort. Met andere woorden, met een sportzak met wat spullen kom je toe. Ik en An zijn er echter heen getrokken met maar liefst 5 sporttassen. Elk 1 tas met kleren en wat spullen voor school, en dan nog drie tassen met koeken, chips, drank, etc…
We stapten de bus op en ons avontuur bij zonnige uren begon (kort nadien zou de naam veranderen in factor 10, en ondertussen zijn we bekend als Fx)
We stapten de bus op , en begonnen ons direct te mengen met de anderen die op de bus zaten. En tegen de tijd dat we aankwamen in ‘De Barkentijn‘ hadden we reeds enkele mensen leren kennen, en konden we ons reeds indelen in enkele kamers. Ik had al afgesproken met 3 andere jongens om samen op de kamer te liggen. Bij de verdeling van de kamers bleek dat we met 4 op een kamer van zes zouden gaan. Kalm en Rustig als ik ben, riep ik dus maar: ‘nog twee bedden over, wie komt er mee?’
Vrijwel direct kwam het antwoord ‘Yu’ en daar was Casper.
tegen de tijd dat we terug beneden waren, waren Casper en ik reeds twee handen op 1 buik, en waren de eerste plannen om kattekwaad uit te spoken reeds gesmeed.
Het waren geweldige dagen, en ik blijf erbij, ik kwam terug van deze cursus als een nieuw mens.
Ik voelde me tegen de tijd dat ik in het zevende kinderzorg zat goed in m’n vel, en de hele wereld kon m’n Euh *kleurpotloden* kussen als ze een ander idee hadden, doch zat ik nog met 1 verveeld gevoel, ik had ondertussen al meerdere malen een relatie gehad met meisjes, maar ik voelde me toch nog steeds niet goed in m’n vel.
30 juni 2002, eindelijk heb ik het, mijn diploma van kinderverzorging, OK, het is maar een diploma van het BSO, maar ik ben blij dat ik het gehaald heb.
