The PeNaNa Story: So that’s me

So, that’s me…

Na een lange twijfel ga ik naar de Artevelde hogeschool en begon ik aan een opleiding leraar lager onderwijs (grote fout, want ik had regentaat moeten nemen, maar kom) hier begon ik het wel erg moeilijk te krijgen om dat ene gevoel te onderdrukken.

In Sint-Niklaas was er niet veel van holebi gemeenschap dus viel het ook niet op, maar op het crombeen zaten er wel degelijk meerdere, en ik leerde een paar van hen ook kennen. Geen probleem met hen dacht ik, zolang in dat gevoel maar zelf kan onderdrukken!
Via de studentenraad waar ik lid van was kreeg ik af en toe de vraag van andere leden of ik geen zin had om eens mee te gaan naar een fuif in Twieoo of de vooruit, holebi en hetero. De holebi dingen zag ik niet echt zitten, maar zo de andere fuiven heb ik af en toe m’n gezicht wel laten verschijnen. Maar toch, er zat iets fout. Ik sprak meer en meer met Tom (laat ik hem Tom noemen, kwestie van beetje privacy te geven), en kreeg zo het een en het ander te horen over de ‘holebi wereld’. Het klonk heel anders dan hetgene ik steeds had gedacht. Die gasten zijn gewoonweg normaal…
Na kerst hadden we onze eerste examens in het hoger, ja, het laatste examen, dus wat doe je dan.? Op café, tegen 11 uur die dag zat het Kofschip vol met mijn klas en dan van iedereen nog wat maten, en ook Tom kwam binnen.
Naarmate de dag vorderde, vorderde ook het drankgebruik in het kof (lees we waren al redelijk goed dronken) om dik 6 uur was m’n hele klas al vertrokken, maar ik ging pas tegen 10 uur naar huis. Daar zat ik dan in het kof, alleen met Tom mooi weggestoken in een hoekje op het podium vlak naast elkaar lekker knus en gezellig, en toen, was het zover, de kus!
Hoe het zover gekomen is weet ik niet meer, maar plots zaten we daar te kussen. Om een lang verhaal kort te maken ik miste m’n trein en werd da dag nadien wakker naast hem op zijn kot. Naakt. Ik besefte wat er gebeurd was, en de schrik sloeg me om m’n hart. Ik heb m’n kleren genomen, en ben als een dief in de nacht vertrokken. Het was de laatste dag dat ik op die school gezeten heb. Nog drie weken heb ik het kunnen wegsteken dat ik niet meer naar school ging, maar toen kon het niet meer duren. Ik ging op een moment dat ik zeker was dat m’n klas les had naar school. En liet me uitschrijven.
Nog steeds met die belofte aan mezelf in het hoofd. Besloot ik niemand de ware reden te vertellen waarom ik m’n studies opgaf, en een probleem dat zich had gesteld als grond van mijn vertrek op te geven.
We zijn dan al februari 2003. Een moeilijke tijd brak aan, ik kreeg geen zakgeld meer dus moest ik rondkomen met studentenjobs, aangezien ik nog steeds ingeschreven was op de school. (Zo kregen ze nog subsidies) Lang leve mijn vrijwilligerswerk bij de mutualiteit, want dankzij alle grime opdrachten en babysitpresaties heb ik nog ietwat een leven kunnen leiden.
Na veel denken en veel berichten op de site van Wel Jong Niet Hetero
Kwam ik reeds tot de bedenking dat ik best wel eens Bi zou kunnen zijn. Mede daardoor kwam ik zo af en toe eens via het web terecht op allerhande holebi chatboxen.
Toen was het zover, de magische zomer van 2003 terwijl ik druk bezig ben met m’n voorbereidingen voor de speelpleinwerking en m’n kamp naar Oostenrijk, komt er plots iemand aan me vragen op zo een holebichat of ik moni ben van f10. ja hij had me herkend op m’n foto, bleek dat het een van m’n collega moderatoren op het forum van f10 was, maar dan voor de federatie Antwerpen.
Na een hele tijd kletsen spraken we dan maar eens af, en het was eigenlijk liefde op het eerste zicht. Ik werd stapelverliefd op hem, en als ik hem mag geloven, was dat wel wederzijds (hihi)
ik ging die zomer mee op kamp naar Oostenrijk en net die week bleek dat Wesley het ook wel zag zitten, en besloten we het erop te wagen!
De dag voordat ik vertrok ging ik nog naar m’n zus en vertelde haar het nieuws. En het eerste dat ze vroeg was wat m’n moeder ervan zei.
Maar die wist nog van niks. Mijn beidde zussen kregen van mij de eer om het mijn ouders te zeggen terwijl ik op kamp was.
De hoofdbegeleiders en m’n mede moni’s wisten hiervan en elke avond als de kinderen in bed lagen, kreeg ik de vraag of ik al iets had gehoord. En zo na een dag of 5 kwam eindelijk het lang verwachte sms’je uit België!!! “Ma en pa hebben er geen problemen mee, ze vinden het erger dat ge u kamer ni opruimt”.
Het kon niet meer beter worden voor mij! Ik had de max van een vakantie, m’n ouders maakten er geen probleem van, en ik had de man van m’n leven gevonden.
Toen ik dat alles besefte heb ik me voorgenomen om eindelijk de zware deur van de kast te openen, en te vertellen wat ik echt was (djeezus da klikt raar). Blijk dat die kastdeur heel vlot opging, en zelfs niet zo zwaar was als je zou denken! Eerder licht.
Okay, ik heb een hele hoop van die ondertussen redelijk grote vriendenkring doen schrikken door opeens op het verjaardagsfeest van Anneke met Wesley aan te komen, en daar gewoon hem te kussen waar iedereen bij stond!
Eerlijkheidshalve moet ik er wel bijzeggen dat ik inderdaad wel heb opgemerkt dat er een aantal mensen me laten ‘vallen’ hebben eens de deur van de kast open was, maar ik zet die deur van m’n leven meer op slot, ze is geopend, en nu ik eruit ben zal ik er ook niet meer terug inkruipen!
Laat de hele wereld het maar weten:

!!! I’M GAY & FUCKING PROUD OF IT !!!