god mag weten of het gaat lukken, maar we gaan ervoor…

kan iemand zich een herhaling van de tweede wereldoorlog voorstellen?
of was dat al een herhaling?
Kan je de jodenvervolging eigenlijk niet vergelijken met de heksenjacht in de middeleeuwen?

Bekijk het dan eens in je eigen leven?
Lijkt het niet alsof er dingen lijken terug te gebeuren?
angsten die terugkeren? Pijnen die je terug voelt?
Zelf ervaar ik dat ik de negatieve dingen zie terugkeren…
alleen vallen, achter gelaten worden, belogen en bedrogen worden…

Vaak gebeurt het onbedoeld.
Maakt dat een feit minder erg dan wanneer het gepland is?

en hoe moet je daar dan op reageren?

Sommigen hebben het wel al gemerkt,  mijn leven loopt tegenwoordig niet echt meer van een rozen dakje.
Ik heb het gevoel dat m’n vertrouwen is geschonden, en laat dat nu net iets zijn waar ik wel gevoelig aan ben.
Alleen, het word steeds erger en erger…
Ik voel me compleet Paranoïde worden :-s

En ik denk niet dat dat een van m’n betere kantjes is. Ik stel me het ergste voor dat ik me maar kan voorstellen.
Afstand kan goed zijn in een relatie,
maar het kan ook nefast zijn… Zeker als het vertrouwen daalt…

Het  is iets waar ik al even mee zit, en waar ik al een paar keer heb getracht om het neer te pennen…

Maar om de een of andere reden, kreeg ik m’n gevoelens niet in woorden gevormd.

En vandaag ben ik aan het kletsen met een vriend die op een of andere manier hetzelfde doorgaat, of heeft doorgaan als ik.

en plots wist ik de woorden die verklaren waar ik aan denk, die m’n gevoelens vertalen.
Ik heb ze niet zelf geschreven, en zowat iedereen kent ze al, Les Mis, Suzanne Boyle, Glee, … ontelbare versies zijn er reeds van gemaakt, en de woorden geven me nu echt weer wat ik voel…

Als ik nu nog gewoon kan beslissen wat ik moet doen…

I dreamed a dream, ik ken de tekst al lange tijd,
maar nu heb ik plots een gevoel dat ik de betekenis snap…
al weet ik niet of anderen direct zullen snappen wat er in me omgaat…

Tijd & boterhammen zeker?

Er was een tijd, dat mannen aardig waren
En hun stemmen zacht
En hun woorden uitnodigend
Er was een tijd, dat liefde blind was
En de wereld was een lied
En het lied was opwindend
Er was een tijd dat alles mis ging

Ik droomde een droom in vervlogen tijden
Toen hoop nog groots was en het leven waard te leven
Ik droomde dat liefde nooit zou sterven
Ik droomde, dat God vergevend zou zijn

Toen was ik jong en onbevreesd
En dromen werden gemaakt en gebruikt en verspild
Er hoefde geen losgeld te worden betaald
Geen lied ongezongen, geen wijn ongeproefd

Maar de tijgers kwamen in de nacht
Met hun stemmen zacht als de donder
Terwijl ze je hoop verscheuren
Terwijl ze je dromen veranderen in schaamte

Hij sliep een zomerlang aan mijn zijde
Hij vulde mijn dagen met eindeloze wonderen
Hij nam mijn kindzijn in zijn streven
Maar toen de herfst kwam, was hij verdwenen

En toch droom ik dat hij terug bij mij zal komen
Dat we de jaren samen zullen beleven
Maar er zijn dromen, dit niet uit kunnen komen
En er zijn stormen, die we niet kunnen trotseren

Ik had een droom, dat mijn leven
Zo anders zou zijn dan deze hel waarin ik leef
Zo verschillend van wat het lijkt
Nu heeft het leven de droom die ik droomde vermoord.

Het is vandaag dag op dag een jaar geleden dat ik (en als u Belg bent, u ook) een jaar vroeger dan verwacht naar het stemlokaal ging. De uitslag was niet geheel verrassend, al heb ik nooit onder stoelen of banken gestoken dat de uitslag niet echt naar mijn zin is…

Na 365 dagen van (nutteloze) onderhandelingen staan we nog steeds niks verder! Dus moet het ergens fout lopen. Vraag is waar? De ene zegt dat het land gewoon moet splitsen en twee aparte naties vormen; we zouden niet het eerste land zijn die zoiets doet… Kijk maar naar Tsjechoslowakije. Een prachtig voorbeeld van een land dat een taalgrens omvormt tot de nationale grenzen.

Het zal waarschijnlijk niet verbazingwekkend zijn dat ik persoonlijk dit totaal geen optie vind. Ik ben een Belg. Een Belg die in het vlaamse deel van het land woont.
Komt het land tot splitsen, dan zie ik mezelf eerder emigreren dan dat ik in een nieuwe natie kom te leven.

Over de rol van het koningshuis ga ik me niet meer uitspreken. Iedereen weet ondertussen wel reeds dat ik een voorstander van de monarchie ben.

Ik vraag me af: Waarom hebben de eerdere regeringen de verkiezingen zo fucking ingewikkeld hebben gemaakt…
al die kieskringen, en dan het hele probleem van Brussel-Halle-Vilvoorde dat gesplitst moet worden.
(dat laatste is nochtans niet zo moeilijk hoor… Heel simpel zelfs: Brus-sel Hal-le Vil-voor-de. Geloof dat dat in het basisonderwijs word aangeleerd

Neen, de kieskringen dus…
Bij de gemeenteverkiezingen kan je enkel kiezen binnen je eigen gemeentegrenzen.
Bij de gewestelijke enkel binnen je eigen provincie
en bij de federale ook enkel binnen je eigen provincie.

Ik vind dit geen goed systeem.
Waarom kan ik bij de gewestelijke verkiezingen niet stemmen op een politicus uit Limburg?
Stel dat Steve Stevaert nog steeds in de politiek actief was, en ik op hem zou willen stemmen.
ik zou het niet kunnen, want ik woon niet in dezelfde provincie.
nochtans zou hij voor mij mogen gaan zetelen in het vlaamse halfrond.
Hetzelfde verhaal bij de federale verkiezingen
Waarom mag ik als vlaamse Belg niet stemmen op een Waals politicus om in het federale halfrond te gaan zetelen?
Het gaat er toch om wie de kiezer (ik en u dus) gepast vinden om het land te besturen?
Waarom mag ik als Vlaming dan niet stemmen op Di Rupo, Milquet, of gelijk welke andere Waalse belg op een lijst?

Enig persoon met een laag IQ zal het wel al door hebben…
Als ze dan toch weer bezig zijn aan de shit van de kieskringen, los ze dan op!
Bij het afschaffen van het huidige systeem, en het starten van een federale kieskring, is het probleem van BHV ineens opgelost me dunkt.

Op naar de nieuwe verkiezingen!
O dierbaar België…

Jaja, in tegenstelling tot vele anderen, ben ik nog steeds een gedoopt Katholiek.

Het afgelopen jaar merkte ik op dat er een groot deel bekenden zich hebben laten ‘ontdopen’. En ik kan hun frustraties ook wel begrijpen. De kerk heeft nu niet echt in een positief dagbeeld gestaan. Jammer genoeg komt dat groten deels omdat er in Rome een aantal pipo’s zijn (of heten ze daar nu popie jopie?) die niet door hebben dat de dag van vandaag een aantal tradities echt pure middeleeuwse praktijken zijn.

Waarom in godsnaam mag een priester voor de katholieke kerk niet trouwen? Uiteindelijk zijn het ook mannen die in deze moderne wereld leven. Hun hormonen winkel werkt ook zoals het hoort!
Men kan moeilijk verwachten dat ze nooit eens iets verlangen… Zet de tv aan, en er is wel een prikkeling, overal op straat zie je publiciteit die vaak op een of andere manier wel iets erotisch uitstraalt…

Maar toch moeten de ‘sukkelaars’ celibatair leven. En wat voor gevolg heeft het?
nogal duidelijk… Ze gaan zich aan de misdienaars etc vergrijpen.
Of ze hebben een wel heeeeeeeeel goede verstandhouding met hun huishoudsters… al denk ik dat dat laatste eerder in het verleden zal geweest zijn.
Laat ze trouwen, dat ze ook af en toe eens van bil kunnen gaan zou ik zeggen!

Ik vind het jammer dat de kerk zichzelf zo naar de prullenmand aan het verwijzen is. Ik ben dan wel niet meer praktisch katholiek. Ik ben wel nog steeds katholiek! Als ik in een viering ben, dan zal ik een hostie halen, ik zal het gebed mee opzeggen, een kruisteken slaan doe ik echter niet. Dat is ondertussen al 14 jaar geleden.

Ooit was de kerk machtig. Ze hadden eigenlijk quasi de wereld in hun macht, maar op de een of andere manier hebben ze die macht verkeerd benut… (tsien, da is ook een politieke wereld ofwa?)

En nu zijn ze nog maar een fractie van wat ze ooit waren. Ergens wel jammer, want de kerk bracht mensen bij elkaar.

De kerk heeft enkele prachtige tradities, die ik ergens wel in ere wil houden.
Zo wil ik later de laatste rechten toegediend krijgen.
en wie weet… als ik ooit getrouwd geraak… Wil ik mss wel een kerkelijke dienst houden…

Wonderen zijn de wereld nog niet uit weet je…

Et benedictio Dei omnipotentis: Patris et Filii et Spiritus Sancti descendat super vos et maneat semper.
(‘En moge dan de zegen van de Almachtige God: van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest op u nederdalen en daar altijd blijven.’)

Vrolijk Paasfeest (^^,)

Een jaar geleden was alles anders.
Ik hoopte. 
Ik hoopte nog zoveel uitleg te kunnen krijgen van m’n pa; ik hoopte een deftige vriendschap met Steven te kunnen onderhouden; Ik hoopte mezelf te kunnen verbeteren in m’n bestaan…

Ik hoopte m’n leven zodanig te verbeteren, dat zorgen me niet meer bekend zouden zijn.

Maar m’n pa heeft me geen dingen meer kunnen uitleggen, Steven hoor of zie ik niet meer, en de plannen die ik had om te verbeteren zijn ook naar de verdoemenis geslagen.

Ergens vraag ik me dan af waar het is fout gelopen. Niet om de schuld te kunnen steken op iets of iemand.
Gewoon zodat ik me dan kan afvragen: ‘Wat als…’

M’n vader lag buiten m’n macht. Wat ik ook zou gedaan hebben, het zou er de huidige situatie niet op verbeterd hebben. Als pa nog in leven zou zijn, zou het 9/10 een mensonwaardig leven geweest zijn. En dat zouden we niet kunnen aanzien.

Steven is een ander verhaal. We zijn ondertussen beidden veranderd. Grappig genoeg, lijkt het me alsof we wat van plaats hebben gewisseld: ik een kalmer leven, en hij een vrij turbulent leven tegenwoordig. (of dat word me toch vertelt)

Wat als ik m’n angsten zou verliezen?
Voor hen die het nog niet wisten, ik heb Nico leren kennen. En we spreken van een relatie. Een LAT relatie. Nuja, al zeg ik in ons geval liever ELAT (Erg Lange AfstandsrelaTie)

Ik leef een deel in angst. Wat als het deze keer terug fout loopt? Wat als ik er deze keer niet meer uitkom? Wat als ik mezelf toelaat m’n diepste gevoelens terug te tonen. M’n angsten blootleg, en dat opnieuw zou blijken dat net die angsten de reden zijn waarom ik alleen was, ben, zal zijn…

Tegelijk: wat als dit wel lukt?

Ik kijk uit naar onze weekends samen. Ik kijk ernaar uit om hem in de week via webcam te zien! (en voor de perv minds; neen niet op die manier)

Wat als ik stop met mezelf al die vragen te stellen?

Is het niet steeds zo in het leven? Mensen doen dingen waarvan ze achteraf gezien van denken ‘Had ik maar niet…’
Mensen leren uit hun fouten, jij, je buur, je baas, en ja, ik ook…

Waar ik een jaar geleden in zak en as zat…
nuja, net geen jaar geleden…

waar ik vorig jaar dus in zak en as zat, daar begin ik me nu terug beter bij te voelen…
en die ommekeer komt uit een klein hoekje…
een klein kustplaatsje eigenlijk… Een kustplaatsje bij onze noorderburen dan nog wel…

Vorig weekend was er 1 uit de 1000!
voor het eerst in meer dan een jaar tijd, heb ik mezelf letterlijk helemaal kunnen ontspannen, relaxeren, en gewoon kunnen genieten van aangenaam gezelschap. (ja, dat ie dan nog knap is ook is dan alleen maar mooi meegenomen).

Een klik heeft een mens vaak in z’n leven. Maar soms kan je zo een klik hebben die je niet kan en/of mag negeren.
Ik weet dat er zo een klik is. En die kennis maakt me zodanig blij dat ik terug al fluitend door de wereld ga. (bij deze inneens mijn excuses aan mensen die ‘s morgens met mij op de bus & trein zitten)
ik kijk ernaar uit om terug thuis te zijn elke dag, omdat ik dan mss wel even een glimp kan opvangen via webcam.
Collega’s hebben al laten weten dat m’n oogjes sprankellen.
En ja, ik voel me er goed bij, zo terug een kriebel te kunnen voelen, na zulks een jaar van miserie en pech…

Maar hoe is een mens zeker van zijn gevoelens?
Hoe kan ik weten dat wat ik voel niet zomaar kort is? of dat het van de andere kant korter dan verwacht zal zijn?
Wat? Wat? Wat? …

Wat als ik me hierin verdiep?
Wat als ik me hier terug zodanig bloot geef, dat ik uiteindelijk weer geheel naakt en kwetsbaar achterblijf?

Je begrijpt me al?
Ik ben dolsgelukkig dat ik hem heb leren kennen, iets wat ik dacht dat niet zo snel zou gebeuren) maar tegelijk ben ik bang… Bang dat ik terug op die rollercoaster ga zitten, en een korte tijd de kick van m’n leven zal krijgen… maar uiteindelijk weer met een schok zal moeten stilstaan… en beseffen dat het allemaal weer van korte duur was…

Hoe weet je dat iets juist is?
Is er een manier waardoor je weet, dit is de moeite? Hier MOET ik gewoon voor gaan?

I’ve found a reason for me
To change who I used to be
A reason to start over new
and the reason is You

1 ding is zeker: Ik voel me voor het eerst sinds heel lang nog eens goed in m’n vel, en daar is er maar 1 verantwoordelijk voor!
En ook al zie ik je elke dag op m’n beeldscherm verschijnen, toch mis ik je enorm…

Ik hoor het m’n pa zo zeggen
‘Tijd en boterhammen!’
 

Wat is er zo belangrijk in een mensenleven? Wat is hetgene dat een mens gelukkig maakt?

I dreamed a dream in time gone by
When hope was high
And life worth living
I dreamed that love would never die
I dreamed that God would be forgiving
Then I was young and unafraid
And dreams were made and used and wasted
There was no ransom to be paid
No song unsung, no wine untasted

 But the tigers come at night
With their voices soft as thunder
As they tear your hope apart
As they turn your dream to shame

Wat zijn dromen eigenlijk? Droom je steeds van dingen die in je geheugen spelen. Zorgen, goede gevoelens, een verliefdheid, een leuke herinnering…
Onze hersenen kiezen lukraak enkele dingen uit, en fantaseren er zomaar op los.
Nu meestal… meestal herinner ik me niks meer van hetgene ik gedroomd heb.
Maar zo af en toe, kan een mens zich een droom helemaal trg boven halen. Dan kan je zo perfect weten wat je allemaal hebt gedroomd. Als het dan een aangename droom is die je je herrinert, geen nachtmerrie dus, dan kan je dag toch niet meer stuk?
Ik kan me de laatste keer dat ik een aangename droom had niet goed meer herinneren. Het laatste jaar schiet ik op tijd en stond geschrokken wakker, en weet ik niet eens waarvan ik schrik.

And still I dream he’ll come to me
That we will live the years together
But there are dreams that cannot be
And there are storms we cannot weather

Het leven draait door, en om elke hoek kan een verassing staan. Zo kan je plots overvallen worden door een onbekende, waar je om de een of andere reden een enorme verbondenheid mee voelt. Een verbondenheid die ergens wel een mannetje laat flippen in m’n onderbewustzijn. Zodanig dat een deel van m’n gevoel zich paraat  stelt voor code rood, ofte DEFCON 5 (of welke andere vormen van groot alarm er zo nogal bestaan) terwijl het andere mannetje me steeds maar influisterd dat ik me niks ervan moet aantrekken. ‘Go whit the flow’ of hoe zeggen ze dat.
In feitte moet een mens toch wel gek worden als hij zichzelf zo tegenstrijdig voelt.
Maar het leuke gevoel is toch maar lekker aan het overheersen.
God mag weten wat voor een valkuil er hierna weer komt.

Dan is het toch niet slecht om nu even van dit super aangename gevoel gevoel te genieten.
Carpé Diem en soortgelijken geven me daarin gelijk!

I had a dream my life would be
So different from this hell I’m living
So different now from what it seemed
Now life has killed the dream I dreamed.

Als ik m’n moeder mag geloven nam m’n vader me kort na m’n geboorte op, en zei die: ‘Den deze wor nen advocaat!’
Nu heb ik nooit echt die drank graag gedronken. (kwestie van smaak) en het beroep is ook al niet dat.
Uiteindelijk heb ik vele dingen willen doen in m’n leven, en meerdere malen mezelf een doel voor ogen gesteld.
En elke keer opnieuw heb ik die doelen in de dieperik zien gaan.
Bye bye dreams…
Kan een mens dan niet beter zijn dromen opgeven? En een leven leiden aan de hand van z’n zekerheden?
Of ben je beter dat je op zo’n momenten blijft gaan voor de enorme droom van ‘huisje boompje kindje tuintje’

of blijf je bij Carpé Diem?

Quid sit futurum cras, fuge quaerere
Vraag niet, wat het morgen zijn zal

precies een jaar geleden maakte ik m’n goede voornemen bekend: “Mijn goede voornemen is dan ook dat ik van m’n leven zal genieten! Iets wat me zeker zal lukken, als alles blijft gaan zoals het nu gaat.”

Voor alle duidelijkheid: De goede voornemens die een mens maakt bij het begin van het jaar zijn gedoemd om te mislukken!
Natuurlijk is niet alles blijven gaan zoals het ging. I’m born for miserie remember?
Allereerst is de relatie (uiteraard) gestopt. M’n hartje kraakt nog steeds als ik eraan denk, maar ondertussen weet ik ni goed meer wat ik er allemaal van moet denken.
Ik ben in korte tijd te veel dingen tegengekomen, met dingen moeten leren omgaan, en dingen moeten verwerken… Als ik erover nadenk, ik voel me op dat ene jaar tijd soms 10 jaar ouder…

Ik durf zonder blikken en blozen zeggen dat ik dingen tegenwoordig heel anders bekijk. maar m’n grootste verandering was wel m’n relationeel beeld laat ik maar zeggen. Ik weet niet goed hoe ik het moet omschrijven, maar laat ik nu onlangs nog eens een boek gelezen heb dat me steeds wel aansprak.
En daar vond ik een tekst in waarin ik mezelf herkende op sommige momenten.
Ken je het boek ‘Je moet dansen op mijn graf’ van Aidan Chambers? zeker een aanrader! de tekst die me aan mezelf doet denken is de ruzie die de twee hoofdpersonages hebben, vlak voor de dood van een van de twee…
Ik ga het hier nu niet allemaal over typen. Voel me daar nu net te lui voor… Laat het je literaire verlangen prikkelen, ga naar de bib ofzo, en leen het boek uit. Als je het dan nog leest ook zal je snappen wat ik bedoel.

Het was voor mij een jaar met enorme up’s down’s die me, als persoon, hebben veranderd. Of dat vind ik toch.
Nu moet ik wel zeggen dat er meer down’s waren dan ups.
Terug single, en een halve wees zijn op 1 jaar tijd. Ik kan je vertellen dat het er allemaal niet gemakkelijker op wordt als alles in korte tijd zo op elkaar volgt.

De gebeurtenissen hebben me op de een of andere manier toch veranderd. Ik bekijk het leven tegenwoordig geheel anders. Gedaan met onbezonnen dingen, tijd om te bewijzen aan de wereld dat ik ‘volwassen’  ben. Of voor hoever je kan veronderstellen dat ik dat ben.

Voornemens voor het nieuwe jaar?
Dit jaar doe ik mee! Al is het best wel grappig aangezien ik daarnet nog maar las dat er zowat niemand is die zich eraan houd en ik er deze keer net wel voor gemotiveerd ben… Oh sweet irony!
Eindelijk ben ik eraan begonnen, mijn conditie word verbeterd. Tegenwoordig vind je me twee tot drie keer per week trg aan enkele toestellen in één van de vele fitnesscentra van Health City. een aangepast programma, nieuwe sloefkes en broekske, en weg is Janneman… op naar een gezonde geest in een gezond lichaam!
Daar komt dan nog bij dat ik terug aan het stoppen ben met roken. Neen, nog niet compleet gestopt. Maar waar ik vroeger een pakje per dag rookte, rook ik tegenwoordig gemiddeld 1 pakje per 4 dagen… zo enkel als ik in (rokend) gezelschap ben dan kan dat al eens wat meer zijn.

Dat het leven vol onverwachte wendingen zit is me zojuist nog eens duidelijk geworden. Ik open Facebook, en wie staat daar aan de deur te kloppen met een vriendschapsverzoek? Melissa! Voor hen die nooit de moeite hebben genomen om m’n halve roman van m’n vroege leven te lezen (shame on you). Melissa was de vrouw van mijn leven (nuja, zolang ik niet doorhad dat ik voor de mannen was; blijkbaar hoorde zij tot de groep mensen die dat wel door hadden). Het doet wederom deugd om te beseffen dat oude vrienden terug in je leven komen. Eerst Tanja & Kelly, nu Melissa.

En de wereld is gevuld met toevalligheden. Zo word er gezegd dat iedereen wel ergens een dubbelganger heeft. Nu moet er zo af en toe eens een rondlopen in Antwerpen. Al is dat blijkbaar wel lang geleden. 
Maar zou het ook mogelijk zijn dat je ook een andere soort dubbelganger hebt?
Ik ben eerder deze week via het een of andere homo profiel dat ik heb (ja, ik heb dat, vies hé) in contact gekomen met een gekke hollander uit Katwijk Aan Zee (of all places)
Het is gewoon scary wat er allemaal niet gemeenschappelijk is. hobby’s studies, boeken, muziek, films…
Dus gaan we dat eens naderbij onderzoeken volgend weekend. Janneman is nog eens impulsief, en gaat een weekend naar daar.

Het leven is een aanschakeling van allemaal verschillende dansen. Een wals, een tango, even hakken, daarna een portie headbangen, een dodenmars, maar uiteindelijk moeten we blijven dansen.
Dat dit nieuwe jaar een ononderbroken versie van de meest aangename dans mag zijn voor iedereen die me nauw aan het hart ligt.

Beste Wensen voor het nieuwe jaar!

Grtzzzzz
Jan

En ook al had ik mezelf voorgenomen om het niet te doen, de afgelopen dagen heb ik meer en meer zitten nadenken.
Wat heb ik al gehad in die 28 jaar? Wat heb ik bereikt? Waar sta ik nu? Hoe gaat het me verder vergaan?

I follow the sign so clearly and still I fall in
The quicksand’s pulling me down
I follow the sign so clearly and still they catch me
The quicksand’s pulling me down

Kort samengevat heb ik een klote kindertijd gehad: gepest, in elkaar geslagen, etc
de pubertijd was niet veel beter… Toch, als ik erop terug kijk, is m’n leven daar ergens gekeerd. Het vervelende leven werd een afwisseling van verdriet, pijn, vrolijk, angst…
En jammer genoeg is dat blijkbaar nog steeds niet over.

Ik heb in alle teksten die ik ooit al heb neergeschreven veel verschillende gedachten over leven en liefde aangehaald.
En al die verschillende ‘manieren’ van leven ook wel zelf uitgetest. (really, if you don’t know, y’a really don’t wanna know)

De dag van vandaag woon ik alleen in een appartement dat in feitte voor mijzelf vééééééééél te groot is, maar waar ik in feitte gewoon niet weg kan/wil. Ik heb een voltijdse ‘onderbetaalde’ baan met het merendeel van collega’s die leuk zijn in de omgang. En 1 Collega die me soms spijt laat hebben dat ik de nacht heb overleefd, gewoon door haar manier van doen.
En: ik heb een massa mensen die ik tot m’n vrienden mag rekenen.
Langs alle kanten merk ik dat ik niet de slechtste ben, ook al heb ik een vrij ‘speciaal’ karakter naar het schijnt.

Ik heb liefde gekend in alle vormen en maten…
liefde van grootouders, die hun kleinkind verwennen.
liefde van grote zussen, die hun kleine broer beschermen, (uiteraard met de nodige broerder-zuster ruzies)
liefde van ouders, die desondanks alles hun zoon gewoon veilig en wel willen zien opgroeien,
liefde van dieren, die gewoon dankbaar zijn,
liefde van vrienden, gewoon omdat je jezelf bent.

They talk around
I hear them whisper
It’s the funniest thing really
They think you’re gone forever
I know the truth
It’s just getting hard to believe it

Soms vraag ik me af hoeveel verschillende vormen van liefde er bestaan.
Dat is uiteraard wel een complete tegenoverstelling dan enkele jaren geleden, toen ik de stelling van Brian uit QAF had overgenomen: ” I don’t believe in love. I believe in fucking. It’s honest, it’s efficient. You get in and out with the maximum of pleasure, and minimum of bullshit. Love is something that straight people tell themselves they’re in, so they can get laid. And they end up hurting each other, because it was all based on lies to begin with.”

Tegenwoordig geef ik hem wel nog deels gelijk! ik ben tegewoordig zeker van dat ik wel degelijk liefde heb gekend, zelfs nog steeds ken met Steven. Maar de stelling heeft wel zijn gelijk gekregen: ik ben er gekwetst uit gekomen.

M’n ‘liefde’ of eerder gezegd grote fout voordien heeft me ook pijn gedaan. Maar op een heel andere manier. Gewoon door het bedrog dat daarmee gepaard is gegaan. En de verschillende verrassingen die nadien nog volgden maakten het er nu niet bepaald makkelijker op.
Bij Steven is de pijn anders…

I’m not the same
I can’t sleep nights and now I’m calling your name when I do
And yet without you they say I get on better

Ik heb dingen gedaan in het verleden waar ik verre van trots van ben. Dingen die voor eeuwig in mijn gedachten staan. Ik draag ze met me mee, en ze hebben me stuk voor stuk in een bepaalde richting doen slagen.

Enkele van die beslissingen had ik achteraf mss beter niet genomen, maar ik heb er toen toch maar m’n plezier mee gehad! Ergo: no regrets there!!!!

Voor Steven heb ik mezelf een beetje laten gaan. Nuja een beetje… ik ben toen eigenlijk ferm over de schreef gegaan. Life was all about sex, drugs and rock’n roll like they say. En dat is een beetje te ver beginnen gaan op den duur.
Heb ik er spijt van? Neen! Ik weet wat het is, en ik heb me verdraait goed geamuseerd!
Maar het is niet hetgene ik nodig heb…
Ik denk dat ik dat zwaar ben beginnen beseffen tijdens de relatie. Ik voelde me goed, gelukkig, en veilig.
Ok, een uitspatting zo af en toe, dat moet wel eens kunnen… maar moet meer uitzondering dan regel zijn…

Ik heb me in het begin even laten gaan terug, maar ben al snel op mijn schreden terug gekomen.

het gevolg hiervan zal voor de meesten wel al duidelijk geweest zijn: De afgelopen maanden heb ik quasie in ‘eenzame opsluiting’ geleefd. Bewust dan nog! (wie had ooit gedacht dat het me zou lukken) en op enkele uitzonderingen na heb ik steeds thuis gezeten in de weekends! Ok, ik ben eens naar Amsterdam getrokken, en dat viel me daar ferm tegen.

De keren dat ik buiten kwam waren vrij zeldzaam, maar ik heb er eerlijk gezecht veel meer aan gehad.
gewoon met/bij vrienden iets gaan eten, eens iets gaan drinken na het werk…

Ongeveer een uur geleden heb ik m’n status op facebook aangepast: Jan denkt dat hij zijn leven in de gay scene mss mr compleet achter zich moet laten…
En WTF! zowaar een stormvloed aan reacties! op smoelenboek zelf, via mail, sms… het enige dat nog ontbreekt is volk dat ongerust op mijn voordeur staat te rammen…
Is wel fijn om te ervaren btw…

Echt verduidelijken is niet echt meer nodig denk ik: ik ga het milieu mijden. Club violet, La demance, menig gay bar… ik zeg het allemaal gedag. Geen vaarwel, maar gedag.
Ik kan niet zeggen dat ik er niks goed aan overhoud. Als ik niet naar Red was gegaan, dan had ik nooit de beste bende gay friendz die een mens zich maar kan voorstellen leren kennen! Love my antwerp gay friendz!

Maar het milieu is niet nodig om die vriendschap in stand te houden. Vandaag nog bewezen, gewoon een bericht op FB en een massa reactie!
Ik zeg niet dat ik nooit meer in het milieu te zien zal zijn. na het werk een pint in den oink zal nog steeds gebeuren! Een verjaardag in Red & Blue zal ik wss ook wel nog eens langskomen…

Maar verder…
de gay scene zal voor mij niet meer bestaan.
ik kom enkel nog maar in mijn vriendenmilieu… is me veel aangenamer!

De laatste tijd weet ik beter en beter wie in dat milieu thuis hoort.
En al reken ik er niet iedereen toe die ik eigenlijk wel zou willen…
Ik zal me moeten tevreden stellen met wat ik heb.

Ik heb in mijn 28 jaar afgezien
Ik heb in mijn 28 jaar gehuild
Ik heb in mijn 28 jaar gelachen
Ik heb in mijn 28 jaar lief gehad
Ik heb in mijn 28 jaar gehaat

nu heb ik nog steeds lief
en haat ik nog steeds…

ik heb m’n vrienden lief, maar ben nog steeds verliefd!
ik weet goed dat de kansen daartoe vrij nihil zijn.

Maar m’n angst van alleen achter te blijven is ongegrond,
Ik ben niet alleen!
Ik heb mijn milieu!

Love you guys!

Grtzzz

PeNaNa™

6 miljard mensen op onze planeet,
en soms heb je er maar 1 nodig.

Wel erg eigenlijk. Ik besef van mezelf dat ik me hier zwaar belachelijk aan het maken ben.

Ik begin het een beetje beu te worden van steeds maar thuis te zitten. Ok, de kat in huis halen geeft een (vals) gevoel van niet alleen te zijn. Maar toch… Ik mis m’n sociale leven wel wat.

Twee jaar geleden zou ik op een zaterdagavond steevast met vrienden in de stad rondhangen. samen de hele nacht op stap. met tegen de ochtend zowat alle nuchtere zin uit het lijf. Zodat we rond de middag als halve zombies aan tafel konden gaan zitten in de zaak die we ‘s nachts hadden uitgekozen om te gaan brunchen.
Het feit dat sommigen onder ons dan in feitte nog steeds wakker waren, maakte dat er steeds een mooie mengeling was van bezopen mensen, nuchtere mensen en mensen met een enorme kater die gezamelijk herinneringen ophaalden aan wat er de afgelopen 24 uur was gebeurd. (nuja eerder de laatste twaalf uur)

Voor het eerst sinds ik An leerde kennen voelde ik me zonder twijfel aanvaard door een groep mensen die ik nog niet zo heel lang kende. Ik heb dankzij die groep de gay scene leren kennen langs zowat elke invalshoek… Een kennis die me ondertussen al heel nuttig is gebleken.

Laat ik nu de laatste tijd dit allemaal nog wel willen.
Ik sta ‘s morgens op, ga werken, ga naar huis, eet, drink, en ga slapen. Een scenario dat zich 5 dagen per week herhaald. De twee andere dagen zijn de laatste maanden in feitte hetzelfde. in de weekends kom ik amper de deur nog uit.

Niet dat ik dit niet meer wil. Integendeel. Op momenten zoals vandaag mis ik mijn vrienden enorm. Ik kan mezelf er gewoon niet toe brengen om terug een hele nacht op pad te gaan. Ik wil gewoon niet terug mensen leren kennen.
want als ik meer ga voelen dan vriendschap, blijf ik uiteindelijk toch alleen achter.
Na ‘Het Kwade’ had ik dat gevoel. 1 iemand heeft dat gevoel kunnen doorbreken in een minimum aan tijd. Ik moet daar heel even m’n ‘muur’  laten vallen hebben. Ik heb me een paar maand de meest gelukkige persoon op aarde gevoeld. En toen kwam er een eind aan.
En stond ik weer alleen!

Mensen zullen nu misschien raar opkijken als ik dit schrijf, zeggen dat ik het er ‘toch niet zo moeilijk mee lijk te hebben’.
Maar een mentaal masker kan op de weinige sociale contacten veel helpen om een beeld te scheppen.

Beeld je een ogenblik in de toekomst in.
Dat ene moment is het belangrijkste moment in je hele leven.
Je kan dat moment met slechts 1 persoon delen.
Wie wil je dat er naast je staat?

De mensen die ik in m’n leven wil hebben, zijn er…
De meeste in de ideale rol die ik ze kan geven
en een enkeling die zelf kiest een minder belangrijke rol te spelen dan hij aankan.

Mensen komen, en blijven wel even.
Maar uiteindelijk zullen ze ook vertrekken.

de ene met pijn, de andere met opluchting.

Dus waarom in godsnaam zou ik nog nieuwe mensen in m’n leven laten komen?
Ze gaan toch steeds weer weg!

People always leave!

Grtzzz
PeNaNa